gummih.com - á gagnvarpinu!

Aha! Ég hef uppgötvað hina sönnu ástæðu hlýnunar jarðar. Flugeldar! Og þá er ég ekki að meina þessar asnalegu gróðurhúsalofttegundir sem losna úr læðingi heldur hina gömlu góðu newtonísku krafta sem eru að verki.

Það er jú svo að hvert einasta gamlárskvöld breytist Ísland í risavaxinn eldflaugarhreyfil í um klukkutíma eða svo (sjá mynd). Þetta er gert á hárnákvæman hátt (á miðnætti) þegar Ísland snýr beint frá sólinni og flugeldarnir sameina allir krafta sína til að hnika jörðinni ofur-oggu-ponsu-pínu-pínkulítið nær sólinni heldur en síðasta ár. Þetta er svo endurtekið hvert einasta ár svo að alltaf hnikumst við nær og nær sólinni. Þetta er samsæri segi ég!

Því hverjir eru það sem vilja aukna hlýnun jarðar - kannski við Íslendingar sem nennum ekki að skafa snjóinn af bílnum okkar á morgnanna? Kannski við Íslendingar sem þolum ekki að þurfa að setja á okkur húfu eða detta á rassinn í blankskónum út af þessu hálkudrasli?

Hvert einasta ár sameinast heil þjóð í illgjörnum tilgangi þess að breyta gangi himintunglanna svo þau þjóni þeirra eigin dutlungum. Hver einasti maður, kona og barn nurlar saman öllum þeim krónum sem þau geta og eiða allri upphæðinni í að kaupa alla þá flugelda sem þau mögulega geta. Fjandsamlegt samsæri fyrir tugi milljarða ár hvert. Ef áfram heldur sem horfir þá endar með því að allir jöklarnir okkar bráðna og öll fínu uppistöðulónin okkar munu þorna upp, sjórinn hækkar þannig að Seltjarnarnesið sekkur og það verður ólíft af hita á Kanarí - hvert ættu þá Íslendingar að fara til að komast á ströndina? Til Færeyja? Eða á Rauðasand?? Þá held ég nú að glansinn væri farinn af. Við ættum að skammast okkar og hætta þessu brjálæði strax.

Nú eða þá að við gætum tekið upp á því að halda nákvæmlega jafn stórar flugeldasýningar á hádegi þann 1. júlí ár hvert til að vega upp á móti þessu - það ætti að vera ásættanlegt.

Jæja, þá gerðist það. Þann 4. janúar varð maður loksins og endanlega 111*√2*(e^π)^i*2500^0,2500/-37 ára gamall, merkilegur áfangi það. Afmælisgjafirnar verða seint toppaðar. Til dæmis fékk ég svölustu afmælisgjöf allra tíma frá Hafrúnu, nokkuð sem mig hefur langað lengi í, þennan myndarlega Celestron NexStar 130 SLT stjörnukíki. Geggjuð græja, það er lágmarks vesen að setja hann upp (5-10min) og svo er hann með tölvustýringu þar sem maður slær bara inn hvað maður vill skoða (t.d. Satúrnus eða einhverja stjörnuþoku) og sjónaukinn finnur það fyrir mann. Þegar maður skoðar svo tunglið í honum verður maður nánast hræddur - ég er ekki að grínast með það - þetta er ekkert eitthvað jólaljós, þetta er fokking gargantísk kúla úr hrjóstrugu grjóti sem hangir þarna rétt yfir hausnum á okkur!

Svo fékk ég tvær eðal bækur í afmælisgjöf líka. Ljósmyndabókina Heaven to Hell eftir David LaChapelle, geigvænlega sterkur stíll hjá honum, svona svolítið út í einhverskonar neón glamúr og er einn vinsælasti listræni ljósmyndari samtímans. Hin bókin sem ég fékk var Earth: Then and Now sem er líka alveg mögnuð bók. Eins og nafnið bendir til fjallar hún um hvernig jörðin er að breytast og bókin samanstendur aðallega af fyrir-eftir myndum. Hún skiptist niður í nokkra kafla, m.a. hlýnun jarðar, náttúruhamfarir, stríðsátök og uppbygging borga og það er merkilegt að sjá hlutina svona svart á hvítu, eins og t.d. breytingarnar í Indónesíu eftir flóðbylgjuna, hvernig skógum í Víetnam var eytt í stríðinu eða bara hvernig Benidorm var ennþá veiðiþorp í kringum 1960.

Til að toppa daginn fórum við Hafrún svo á Sjávarkjallarann um kvöldið - þvílíkur eðal matur. Við fengum okkur það sem kallast Exotískur matseðill hjá þeim, sem er svona sýnishorn af flestu á matseðlinum hjá þeim. Við fengum sex mismunandi forrétti, allir verulega góðir, m.a. humar og flugfiskahrogn, í aðalrétt var svo lax, skötuselur, saltfiskur og túnfiskur með mismunandi meðlæti og að auki var hreindýr í þremur mismunandi sósum sem er einfaldlega sá besti matur sem ég hef fengið um dagana. Þessu lauk svo með fjórum mismunandi tegundum af ís og lítilli súkkulaðiköku. Alveg ótrúlega góður matur, þetta verður líklegast allt niður á við héðan í frá!!

Seinni part sumarsins enduðu langar og strangar samningaviðræður um hvort við ættum að fá okkur gæludýr og hverskonar gæludýr yrði fyrir valinu. Við fengum okkur þennan spræka náunga - sem er af Beagle tegund - hann heitir Maríó og allir á heimilinu telja sig hafa unnið samningaviðræðurnar.

Hingað til hefur sambúðin gengið ágætlega, það sem helst hefur auðvitað tekið á er þar sem okkur Maríó greinir á um hvað sé eðlilegt og rétt. Honum finnst til dæmis argasti dónaskapur að gera þarfir sínar úti í guðs grænni náttúrunni á meðan við höfum hallast frekar að þeirri skoðun að parketið okkar sé ekkert sjálfsögð staðsetning fyrir slíkar athafnir. Eignarhald húsgagna hefur einnig verið umdeilt efni. Við höfum viljað halda hlutunum að mestu þannig að við sitjum í sófanum og hann liggi á gólfinu en það vill hann alls ekki, enda argasti sóðaskapur að leggjast þar sem maður er vanur að gera þarfir sínar. Til að undirstrika þessa skoðun sína reif hann gat á fóðrið undir sófanum og bjó um sig þar inni, við lítinn fögnuð fyrrverandi eigenda sófans - okkur Hafrúnar. Í örvæntingarfullri tilraun til að slá eign minni aftur á sófann brá ég á það ráð að setja einn af eldhússtólunum upp í sófann áður en ég fór í vinnuna einn daginn, það reyni ég ekki aftur - af ótta við að þá muni ég ekki eiga einn, heldur tvo eldússtóla sem hafa þrjá heila fætur og einn fót sem er af hálfu nagaður af.

Maríó vann sig þó upp með því að framkvæma áhugaverðar vísindalegar rannsóknir. Til dæmis kom í ljós að kúlurnar inni í hinum illræmdu "Do Not Eat" pökkum virðast ekki vera mjög bráðdrepandi, í það minnsta ekki fyrir sófatætandi Beagle hvolpa, en hann Maríó fann furðulega mikið magn af þessum pökkum inni í sófanum sem hann síðan japlaði samviskusamlega á þrátt fyrir hina augljósu merkingu utan á pökkunum. Síðan dreyfði hann kúlunum úr þeim um allt stofugólfið enda ákaflega hressandi að ganga og hlaupa á þessum litlu hörðu kúlum. Nokkrir aðrir hlutir hafa fengið að kenna á beittum hvolpatönnunum, eins og t.d. um það bil allt sem er innan seilingarfjarlægðar frá honum. Þar með talið wii fjarstýringar, stofuplantan okkar sem mun líklegast deyja þrátt fyrir hetjulega baráttu, heimasíminn sem á einhver dularfullan hátt fannst grafinn undir dýnunni í bælinu hans, þráðlausa músin sem mun bera djúp ör eftir kynni sín af Maríó (þetta virðist ætla að verða veiðihundur) og ýmis fatnaður hefur líka orðið að lúta í lægra haldi fyrir ógnvaldinum skelfilega, þar með talinn skófatnaður.

Þó það sé ekki hægt að vera lengi reiður við þennan litla gaur (sjá mynd) þá endaði þetta samt með því að gripið var til drastískra aðgerða, sett var upp fangelsisgrind í eldhúshurðina og nú fær Maríó ekki lengur að valsa um alla íbúðina á meðan við erum í burtu. (Eldhúsið gengur núna undir nafninu Azkaban.) Þetta hefur nokkurn veiginn bundið enda á skæruhernað og illdeilur, Maríó neitar að gera þarfir sínar í eldhúsinu, sem hentar okkur ágætlega, og ég hef endurheimt von um að ég muni hugsanlega, vonandi, einhverntíma í framtíðinni, geta slegið eign minni á sófann aftur.