Seinni part sumarsins enduðu langar og strangar samningaviðræður um hvort við ættum að fá okkur gæludýr og hverskonar gæludýr yrði fyrir valinu. Við fengum okkur þennan spræka náunga - sem er af Beagle tegund - hann heitir Maríó og allir á heimilinu telja sig hafa unnið samningaviðræðurnar.

Hingað til hefur sambúðin gengið ágætlega, það sem helst hefur auðvitað tekið á er þar sem okkur Maríó greinir á um hvað sé eðlilegt og rétt. Honum finnst til dæmis argasti dónaskapur að gera þarfir sínar úti í guðs grænni náttúrunni á meðan við höfum hallast frekar að þeirri skoðun að parketið okkar sé ekkert sjálfsögð staðsetning fyrir slíkar athafnir. Eignarhald húsgagna hefur einnig verið umdeilt efni. Við höfum viljað halda hlutunum að mestu þannig að við sitjum í sófanum og hann liggi á gólfinu en það vill hann alls ekki, enda argasti sóðaskapur að leggjast þar sem maður er vanur að gera þarfir sínar. Til að undirstrika þessa skoðun sína reif hann gat á fóðrið undir sófanum og bjó um sig þar inni, við lítinn fögnuð fyrrverandi eigenda sófans - okkur Hafrúnar. Í örvæntingarfullri tilraun til að slá eign minni aftur á sófann brá ég á það ráð að setja einn af eldhússtólunum upp í sófann áður en ég fór í vinnuna einn daginn, það reyni ég ekki aftur - af ótta við að þá muni ég ekki eiga einn, heldur tvo eldússtóla sem hafa þrjá heila fætur og einn fót sem er af hálfu nagaður af.

Maríó vann sig þó upp með því að framkvæma áhugaverðar vísindalegar rannsóknir. Til dæmis kom í ljós að kúlurnar inni í hinum illræmdu "Do Not Eat" pökkum virðast ekki vera mjög bráðdrepandi, í það minnsta ekki fyrir sófatætandi Beagle hvolpa, en hann Maríó fann furðulega mikið magn af þessum pökkum inni í sófanum sem hann síðan japlaði samviskusamlega á þrátt fyrir hina augljósu merkingu utan á pökkunum. Síðan dreyfði hann kúlunum úr þeim um allt stofugólfið enda ákaflega hressandi að ganga og hlaupa á þessum litlu hörðu kúlum. Nokkrir aðrir hlutir hafa fengið að kenna á beittum hvolpatönnunum, eins og t.d. um það bil allt sem er innan seilingarfjarlægðar frá honum. Þar með talið wii fjarstýringar, stofuplantan okkar sem mun líklegast deyja þrátt fyrir hetjulega baráttu, heimasíminn sem á einhver dularfullan hátt fannst grafinn undir dýnunni í bælinu hans, þráðlausa músin sem mun bera djúp ör eftir kynni sín af Maríó (þetta virðist ætla að verða veiðihundur) og ýmis fatnaður hefur líka orðið að lúta í lægra haldi fyrir ógnvaldinum skelfilega, þar með talinn skófatnaður.

Þó það sé ekki hægt að vera lengi reiður við þennan litla gaur (sjá mynd) þá endaði þetta samt með því að gripið var til drastískra aðgerða, sett var upp fangelsisgrind í eldhúshurðina og nú fær Maríó ekki lengur að valsa um alla íbúðina á meðan við erum í burtu. (Eldhúsið gengur núna undir nafninu Azkaban.) Þetta hefur nokkurn veiginn bundið enda á skæruhernað og illdeilur, Maríó neitar að gera þarfir sínar í eldhúsinu, sem hentar okkur ágætlega, og ég hef endurheimt von um að ég muni hugsanlega, vonandi, einhverntíma í framtíðinni, geta slegið eign minni á sófann aftur.